De gevoelens kennen we allemaal: neerslachtigheid, bedrukte stemming, zwaarmoedigheid, het even niet meer zien zitten. Bij de meeste mensen zijn die gevoelens van korte duur, misschien een of twee dagen, of op zijn hoogst een week.
Er bestaan een groep mensen waarbij deze periode van langduriger aard is, een paar weken of maanden, of nog langer!
Hier spreken we dan over een echte depressie!
De depressieve gevoelens kunnen zo'n ernstige vorm aannemen, dat men elke dag met zelfmoordgedachten rondloopt! Welke door sommigen daadwerkelijk ten uitvoer worden gebracht!
Bij sommige worden depressieve periodes afgewisseld met manische periodes, dan hebben we het over het MDS ( manisch-depressieve stoornis ). Manische periodes zijn precies het tegenovergestelde van depressieve periodes: enorme levenslust,uitbundigheid, de persoon is heel druk, heel impulsief,geeft veel geld uit, slaapt weinig of niet, kortom ook voor de desbetreffende slopend!
Een depressie van relatief korte of langere duur is voor de betreffende een zwarte periode, een groot zwart gat zonder sprankje licht, vaak met veel huilbuien en veel slapen.
Ook voor de omgeving, ouders, kinderen, relaties, huwelijk kan het een zware tijd zijn.

Medicijnen, anti-depressiva b.v, zijn over het algemeen lap-middelen, voor de een zijn ze heilig, bij de ander hebben ze geen enkel effekt. Er is meer nodig!! Een depressie heeft altijd een reden!
Wat vind u? Heeft u last van depressies? Of iemand in uw omgeving? Hoe heeft u dat ervaren? Wat heeft u er aan gedaan?
Vraagt u zich wel eens af wat de oorzaak van een depressie kan zijn?

Uw reaktie:

Ook ik wil graag reageren op deze oproep.
Ik ben nu 32 jaar en al 13 jaar worstel ik met dit probleem. Het ergste hiervan is dat de depressie bij mij van endogene aard is m.a.w er is niet direkt een aanleiding voor.
Ik kan me heel goed voelen en de dag erop opstaan met een zeer zwaar zwartgallig gemoed. Huilen kan ik niet.
Ik beef over gans mijn lichaam en heb er totaal geen controle over. Zelf neem ik Efexor 75 mg (zwaarste dosis), welke toch een beetje helpen.
Volgen mij heeft het allemaal te maken met erfelijkheid
Mijn overgrootmoeder pleegde zelfmoord, mijn moeder leefde 15 jaar in een depressie alsook mijn broer...
Ik praat er zelden over omdat ik dan het gevoel heb dat mensen het bestempelen als "Zelfmedelijden".
Alle artikelen die ik over depressie lees, trekken op mekaar en helpen mij spijtig genoeg geen stap verder.
Therapie heeft nooit geholpen omdat ik geen probleem kon aanhalen, enkel dat ongelukkige gevoel.
Zelf help ik mezelf doordat ik een hele uitgebreide vriendenkring heb en goed ben in sociale contakten leggen.
Dit alles heb ik dan toch te danken aan die Efexor.
Groetjes.
N.C@

Mijn moeder is overleden tengevolge van een depressie.
Ikzelf had er mee te maken nadat ik jaren lang over mijn grens ging en dat ook van anderen accepteerde.

Dat ik in een depressie terecht kwam was m.i. zeer verklaarbaar. Mijn oudste zoon was vanaf zijn geboorte veel ziek. Lange tijd kon ik het opbrengen voor hem en de rest van mijn gezin te zorgen.Eigenlijk overvroeg ik mezelf voortdurend.Behalve dat ik voor mijn gezin zorgde ging ik ook nog naar school; in de avonduren. Hoewel het me voldoening gaf was het toch weer een kwestie van: veel teveel hooi op de toch al volgeladen vork nemen. De situatie van mijn zoon verbeterde door een behandeling van anderhalf jaar in een centrum voor kinderen met astma. Al die tijd kon ik het aan. Nadat hij thuiskwam brak ik als het ware en kwam in een depressie terecht waar ik me ten koste van veel pijn en moeite uit heb geworsteld. Doordat ik van nabij iets heel ergs had meegemaakt wilde ik absoluut geen medicatie. Maandenlang was ik niet in staat s'morgens voor de kinderen te zorgen en hen naar school te brengen.Ze hielpen elkaar terwijl ik door schuldgevoel verteerd op bed lag; echter niet in staat mezelf uit bed te slepen. In de loop van de dag slaagde ik er wel in uit bed te komen en voor de maaltijd te zorgen en nog enigzins wat gezelligheid te creeren. Vraag niet wat het me gekost heeft en waar het omslagpunt heeft gelegen maar na maanden kwam er langzaam een beetje licht in de duisternis.

De ervaring die ik had heeft me steeds weerhouden bepaalde stappen te ondernemen. Ik wist hoe het voelde en wilde dat mijn kinderen niet aandoen.
Na jaren in de gezondheidszorg gewerkt te hebben moest ik, gedwongen door fysieke problemen, mijn werk opgeven. Dat heeft, met het feit dat ik veel pijn had en lang moest wachten op een wachtlijst, voor een opvlammen van de depressieve klachten gezorgd. Echter ik had ondekt dat , hoe naar ik me ook voelde, de kuil steeds iets minder diep werd. Ik wist dat het weer om kon keren. Zoiets weet je de eerste keer niet uit ervaring.

Men kan me dus op twee fronten ervaringsdeskundige noemen: Ik maakte het van nabij mee en het overkwam mezelf. Sinds een hele tijd werk ik intensief aan mezelf. Dat levert wat op.
N.G

Hallo,
Ik heb net als Emma, ook last van endogene depressies, al meer dan twintig jaar. Ik ben gewoon, leuk, vrolijk en gezellig aan het werk en de volgende dag moet ik me ziek melden omdat ik een depressie heb. Vervolgens zit ik drie maanden of langer thuis. Of liever, ik lig thuis. Het grootste gedeelte van de dag kom ik tot niets. Ik vraag me oeverloos af wat ik nu weer verkeerd gedaan heb dat het zover moest komen en als altijd heb ik er weer geen antwoord op. Ik heb op basis van deze depressies al veel dingen veranderd in m'n leven wat gewoon niet helpt omdat het niet aan de omstandigheden ligt maar weet ik dat? Zo langzamerhand kom ik daarachter. Wel fijn dat Emma dan tenminste een therapiesoort heeft gevonden waar ze iets mee kan. Dat zou ik ook wel willen. Ik heb inmiddels al drie jaar individuele psychotherapie en drie jaar hypnotherapie gehad met bar weinig resultaat. Inmiddels lig ik al heel wat jaren op de bank so to say. Dus Emma als je dat met me wilt delen graag!

Groetjes,

Sietske

Gho wat zijn deze verhalen toch herkenbaar…

Ik ben 26 jaar en nu bijna 6 jaar depressief. Ook in mijn jeugd had ik al last van depressies maar die waren van heel korte duur. Ik heb al eindeloos veel medicatie geprobeerd en veel verschillende therapeuten maar zonder resultaat. Het zoeken naar het waarom werd mij teveel en ik had geen sprankeltje hoop meer. Nu is er vastgesteld dat het endogeen is dus het zoeken houd hiermee op maar het aanvaarden kan ik niet. Momenteel slik ik Sipralexa en Xanax, 2 maal per dag. Ik ga ook op gesprekstherapie bij een gedragstherapeut en voel me ietsjes beter. Zodra ik stop met de medicatie ben ik een plant die niet uit bed komt. Dus die zal ik moeten blijven nemen. Of die therapie iets oplevert??? Ik heb er al veel uit geleerd maar ik zie het einde van de tunnel nog steeds niet in zicht hoor.

Een zelfmoordpoging, opname in een psychiatrische instelling, het verliezen van talloze jobs en talloze vrienden maakt mijn leven tot een hel. En de reacties die je krijgt van buitenstaanders zijn gewoonweg keihard. Al kan je ze dat niet helemaal kwalijk nemen, ze weten niet waarover ze spreken en je kan het ze niet uitleggen hé. Ik ben ook een tijdje manisch geweest en dit was een nog grotere ellende. Lithium kreeg ik absoluut niet toegediend…de dokters zijn niet zo snel geneigd dit middel voor te schrijven blijkbaar.

Gelukkig is mijn echtgenoot een zeer geduldig man en heb ik veel steun aan hen, al zit hij ook wel al eens met de handen in het haar omdat hij het even allemaal niet meer aankan.

Het is een hel leven met een depressie en ik wens het niemand toe!

Kelly F.

EEN DEPESSIE IS EERLIJK!

HET MAAKT HET ONVERMOGEN OM TE LEVEN
EN HET ONVERMOGEN OM TE STERVEN ZICHTBAAR!!

ANN