In de oudste beschavingen vinden we telkens de oerfiguur van de grote moeder. In deze wereldorde was het geestelijk-mannelijk principe, voortgebracht door de moedergodin, nog volledig ondergeschikt aan het vrouwelijke.
Gaia is de grote moedergodin, moeder aarde en zij symboliseerd onze planeet, als ook haar vruchtbaarheid.
Gaia brengt de zee en Ouranos (de hemel ) voort. Zo ontstaat het mannelijke,scheppende kracht uit een oorspronkelijke vrouwelijke kracht.
Gaia en Ouranos, de aardemoeder en hemelvader, zijn de grote godin en god van de oude wereld. Ouranos als scheppende en ver- nieuwende kracht bleef Gaia maar bevruchten en bevruchten. Gaia zucht en steunt onder de onvermoeibare geslachtsdrift van Ouranos en zij is de talrijke zwangerschappen waar hij haar mee opzadelt meer dan beu. Ze smeekt haar kinderen, haar van deze dwang te verlossen. Allen weigeren, behalve de jongste, Chronos ( Saturnus )! Hij krijgt van zijn moeder en sikkel en castreerde daarmee zijn vader. Uit de geslachtsdelen, die in zee werden geworpen, werd Aphrodite (Venus ) geboren.
Chronos ( Saturnus ) neemt de heerschappij van zijn vader over. Maar hij leeft in vrees, want zijn vader had hem voorspeld, dat hij ook eens op een dag door een van zijn zoons van de troon gestoten zal worden.
Om het onheil te keren en zijn positie zeker te stellen doodde hij al zijn kinderen. Echter een van zijn kinderen kon door zijn vrouw gered worden, zij zorgde ervoor dat hij ver weg in een grot opgroeide, onvindbaar voor zijn vader. Het kind heette Zeus (Jupiter ). Toen Zeus volwassen was lukte het hem uiteindelijk, na een hevige strijd, zijn vader ten val te brengen. Chronos werd verbannen naar het donkertste deel van de onderwereld.
Als dank aan enkele medestrijders, deelde Zeus met hen de heerschappij over de wereld. Hades kreeg de onderwereld en Poseidon ( Neptunus) de heerschappij over de zee.
In de periode dat Chronos zijn heersschappij over de wereld voer, kwamen zijn ware eigenschappen tot leven. Hij was, net als zijn vader, een tiran geworden, ook voor zichzelf, uit angst om zijn bereikte machtspositie kwijt te raken! In hem heerste een chronische vrees ook ooit eens gacastreerd te worden, door een van zijn kinderen. Daarom doodde hij ze allemaal, en tevens daarmee zijn eigen creaties. Er heerste een langdurige periode van stilstand, zonder enig dynamiek. Elke dreigende verandering werd de kop in gedrukt. Het bereikte moest gehandhaaft worden, stabiel blijven.
Chronos zelf hulde zich ook in stilzwijgen, was onbereikbaar en star. De heersende stilte was krampachtig, beladen met angst en drukkend.
