In de oudste beschavingen vinden we telkens de oerfiguur van de grote moeder.
In deze wereldorde was het geestelijk-mannelijk principe, voortgebracht door de moedergodin, nog volledig ondergeschikt aan het vrouwelijke.
Gaia is de de grote moedergodin, moeder aarde en zij symboliseerd onze planeet, als ook haar vruchtbaarheid.
Gaia brengt de zee en Oeranos (de hemel) voort. Zo onstaat een mannelijke, scheppende kracht uit een oorspronkelijke vrouwelijke kracht.
Gaia en Ouranos, de aardemoeder en hemelvader, zijn de grote godin en god van de oude wereld. Ouranos als scheppende en vernieuwende kracht bleef Gaia maar bevruchten en bevruchten. Gaia zucht en steunt onder de onvermoeibare geslachtsdrift van Ouranos en zij is de talrijke zwanger- schappen waar hij haar mee opzadelt meer dan beu. Ze smeekt haar kinderen haar van deze dwang te verlossen. Allen weigeren, behalve de jongste, Chronos (Saturnus)! Hij krijgt van zijn moeder een sikkel en castreerde daarmee zijn vader. Uit de geslachtsdelen, die in zee werden geworpen, werd Aphrodite(Venus) geboren.
Chronos (Saturnus) neemt de heerschappij van zijn vader over. Maar hij leeft in vrees, want zijn vader heeft hem voorspeld, dat hij ook eens op een dag door een van zijn zoons van de troon gestoten zal worden.
Om het onheil te keren en zijn positie zeker te stellen doodde hij al zijn kinderen. Echter een van zijn kinderen kon door zijn vrouw gered worden, zij zorgde ervoor dat hij ver weg in een grot opgroeide. Dit kind was Zeus (Jupiter). Toen Zeus volwassen was lukte het hem uiteindelijk, na een hevige strijd, zijn vader ten val te brengen. Chronos werd verbannen naar het donkerste deel van de onderwereld. Als dank aan enkele van zijn medestrijders, deelde Zeus met hen de heerschappij over de wereld.
Hades (pluto) kreeg de onderwereld en Poseidon (Neptunus) de heerschappij over de zee.

Saturnus kun je beschouwen als een psychische energie dat onderhevig is aan dreigende castratie, aan ontmanning! Met een castratie verliest hij een deel van zichzelf, iets waar hij aan gehecht is wat van hem is, opgebouwde levenskracht en potentiele vermogens worden hem ontnomen. De dreiging van castratie brengt chronische gevoelens van vrees in hem teweeg! Hij ontneemt zich daardoor zijn eigen creaties(kinderen), dus tevens het recht op leven. Hij is, net als zijn vader, een tiran geworden, ook voor zichzelf, als de dood dat hij is om zijn bereikte machtspositie kwijt te geraken. Het gevolg is stilstand, een langdurige periode zonder enige dynamiek.
Elke dreigende verandering wordt de kop in gedrukt. Het bereikte moet gehandhaaft worden, stabiel blijven.
Ook Saturnus zelf hult zich daardoor, uit zelfbescherming, in stilzwijgen.
Door zich te hullen in stilte is hij onbereikbaar en star. De heersende stilte is krampachtig, beladen met angst, drukkend.
Dieper bekeken is Saturnus dus eigenlijk heel kwetsbaar, heel gevoelig om zijn stabiliteit te verliezen, de vorm te verliezen.
In crisisituaties is het Saturnus die stabiliteit wil brengen, daarmee maakt hij het mogelijk om het te overwinnen.De orde te herstellen.Saturnus is heel gevoelig voor enig inbreuk op de 'schijnbaar' gestabiliseerde toestand en zal er alles aan doen, door zeer hard te werken, met veel plichtsbesef , deze te behouden!
Saturnus wil graag onafhankelijk zijn, alleen heersen, maar juist omdat hij onafhankelijk wilt zijn, komt hij af en toe koel, koud en hard over! Op het moment dat hij zich opensteld voor een ander, wordt hij enorm kwetsbaar en voelt íe zich alsof hij op elk moment gecastreerd kan worden.. Hij voelt zich al gauw niet serieus genomen, genegeerd of gekwetst. Om deze gevoeligheid te ontlopen sluit hij zich al snel af, en trekt zich terug in een zelfgekozen beperkte beschutting. Deze zelfgekozen beschutting handhaaft hij uit vrees en angst.
Er ontstaat al gauw een hypochondrisch effekt, hij komt zwaarmoedig over, is drukkend voor zijn omgeving en verstard in zijn 'schijnbaar' stabiele toe- stand.
Saturnus moet leren dat hij IS! Hij moet leren van zichzelf uit te gaan, de wijsheid zelfe zijn.
Saturnus bouwt gedurende z'n levenservaring zijn innerlijke standvastigheid op.
Een sprekend voorbeeld van Saturniaanse psychische energie, is die van het meisje dat aan sport doet. Ze heeft voor een bepaalde sportclub gekozen, een teamsport, omdat ze dat erg leuk vind. Ze weet dat ze er goed in kan zijn, dat hebben haar ouders haar verteld. Haar ouders hadden stiekem gekeken toen ze in de achtertuin in haar eentje aan het oefenen was. Ze maakte soepele atletische bewegingen en is snel.
Na zich aan te hebben gemeld als lid van een sportvereniging, kon niet lang daarna haar eerste wedstrijd beginnen. En wat bleek? Haar bewegingen waren houterig en veel te langzaam! De ene na de andere winmogelijkheid werden door haar verprutst. Ze wordt uitgelachen en men zegt dat ze er niets van bakt.
Ze wordt als teamlid niet echt meer serieus genomen, men negeerd haar en zij voelt zich gekwetst. De week erop is er weer een wedstrijd. Ze komt de kleedkamer binnen met een koel gezicht want ze herinnerd zich de vorige keer nog. Van binnen overheerste alleen angstgevoelens. Haar teamgenoten beginnen een beetje te lachen om haar, smispelen wat en uiten pesterige opmerkingen. Het meisje straalt een energie uit alsof het haar koud laat, sluit zich voor hen af, echter zit ondertussen in een neerwaartse spiraal. Door haar koele gezichtsuitdrukking, wat een averechts effekt heeft, voelen haar teamgenoten nog meer de drang, haar te willen raken. Haar uit haar zelf opgelegde beschutting te halen. Ze willen het echte in haar zien. De angst neemt alleen maar toe, en ze raakt nog meer verkrampt.
Waar ging het fout? In de eerste wedstrijd bij het aanvangssignaal!
Thuis, toen niemand keek, oogde ze als een echt talent. Niemand zag het, dus niemand kon erover oordelen. In de wedstrijd, waar iedereen naar je kijkt, was het niet om aan te zien! Alles verkrampte.
Haar talent, haar echte bewegingen, haar soepelheid zijn voor haar zo kwetsbaar, daar kon ze juist op afgewezen worden